Het is al jaren dat ik niet in staat ben om kunstwerken aan de muur te hangen, om te beslissen hoe ik die werken – die me al lang vergezellen – kan laten zien.

Zeven smalle schabben – gemaakt van overgebleven eikenhouten planken – aan de wand van een studio. De installatie definieert een ruimte waarin kleine sets werken kunnen worden samen gebracht.

De Wand is ook een ruimte om bevriende kunstenaars uit te nodigen om hun werk te tonen in de kamer waar ik werk. Het heeft tot doel om gedurende een korte tijd me te omringen met een bescheiden ensemble van werken. Zijn directe voorganger was “Het Kabinet”, een ruimte van een andere tijd en een andere plaats.

[Miren Jaio uit een gesprek met Filiep Tacq]

"Soms gebeurt het, de redenen ervoor zijn dikwijls nauwelijks te vermoeden, dat de grote stierenvechter als zijn strijdperk de vervallen arena van een afgelegen stadje kiest, waarvan het publiek van Madrid tot nu toe nauwelijks de naam heeft gehoord. Een arena, verwaarloosd sinds eeuwen, hier overwoekerd door gras, speelplaats van kinderen, daar gloeiend, met kale stenen, schuilplaats van slangen en hagedissen. Boven aan de randen sinds lang afgegraven, steengroeve voor alle huizen in de omgeving, nu alleen nog maar een kleine trechter, die nauwelijks vijfhonderd mensen kan bevatten. Geen bijgebouwen, vooral geen stallen, maar het ergste: de spoorlijn is nog niet tot hier doorgetrokken, drie uur met een rijtuig, zeven uur lopen van het naaste station."

Een fragment uit Franz Kafka, ‘Huwelijksvoorbereidingen op het land en ander proza uit de nalatenschap’, 2e Octavoschrift, 1917-1919, in een vertaling van Nini Brunt